Trochę historii

Pierwsze próby ulżenia człowiekowi w cierpieniu w różnych kulturach polegały przede wszystkim na oddziaływaniu psychicznym (tańce rytualne, maski, zaklęcia, odpowiedni ubiór itd.). W dalszym dopiero etapie formowały się metody manualny, tj. takie, w których lekarz działał na swojego pacjenta za pomocą zabiegów ręcznych ( operacje, podawanie leków, pielęgnacja, resekcje rożnych organów czy ich części itp.) Zanim wiedza typowo medyczna została wciągnięta w sferę nauki i przyjęła znaną nam dzisiaj postać, wiele pokoleń poszukiwało źródeł ludzkich niedomaga zdrowotnych i usiłowało z lepszym lub gorszym efektem nieść pomoc w różnego rodzaju cierpieniu. Najstarszym, zachowanym dokumentem medycyny są gliniane tabliczki z 2200 roku p.n.e.

Zapisał je pismem klinowym sumeryjski lekarz. Jest ich około 200 sztuki znajdują się w Muzeum Brytyjskim. Kiedy je odczytano, okazało się, że jest to najstarsza farmakopea. Z tych zapisów dowiadujemy się, że już wówczas posługiwano się lekami pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i mineralnego. W tamtych czasach w Mezopotamii stosowano maści i wywary na okłady, a oprócz tego znano również leki do zażywania wewnętrznego. W kodeksie Hammurabiego z XVIII wieku p.n.e. znajdujemy pouczenie dotyczące wykonywania zabiegów chirurgicznych ale również l kary, które ponosił lekarz w przypadku nieudanej operacji, wykonanej pacjentowi - szkoda, że w chwili obecnej jest tego brak! Inne źródła pisane, znalezione podczas wykopalisk babilońskich, a później asyryjskich, zawierają opisy licznych chorób, pewne wiadomości anatomiczne. W tych czasach chorobę uważano za coś obcego ciału. Najczęściej sądzono, że wywoływały ją siły nadprzyrodzone, demony, duchy itp. W Afryce Północnej w okresie starożytnym najwyższy poziom wiedzy medycznej zdobyli Egipcjanie - papirus Ebersa z ok. 1600 r. p.n.e. Wiedzę nieetyczną zawarto w 6 tomach traktujących o medycynie, anatomii, chorobach, narządach, pipet mumifikowaniu zwłok, Egipcjanie dokładnie poznali wiele narządów i naczyń. Ale ponieważ balsamowaniem zwłok nie zajmowali się lekarze a rzemieślnicy, rozwój anatomii musiał być ograniczony. Znano jednak l stosowano podwiązywanie naczyń krwionośnych, wiedziano jak obliczyć termin porodu. W praktyce lekarskie) poczesne miejsce zajmowała sztuka położnicza, przypuszcza się, że w świątyniach Istniały sale porodowe. W medycynie indyjskiej poczesne miejsce zajmowała chirurgia, a wśród zabiegów chirurgicznych - skomplikowane operacje plastyczne. Znano i stosowano leczenie wielu chorób - trąd, żółtaczkę, ospę, choroby stawów ale również schorzenia psychiatryczne.

Najsłynniejszy w owych czasach lekarz starożytnych Indii w VI w. p.n.e. - SUSUTRA opisał 1120 chorób. W owych czasach lekarz hinduski przy badaniu chorego posługiwał się wzrokiem, słuchem, smakiem, dotykiem, węchem. I tu za złe leczenie lekarze ponosili kary a ich dotkliwość zależała od tego z której kasty pochodził chory.

W Chinach ok. 2000 r, p.n.e. medycyna była jedną z nauk zajmujących szczególne miejsce. To właśnie starożytnym Chińczykom znana była maksyma: medycyna nie może uchronić od śmierci, ale może przedłużyć życie i swoimi poradami wzmocnić państwa i narody.

Chińczycy wierzyli, że w organizmie człowieka i we wszechświecie istniały dwa czynniki przeciwne ale i uzupełniające się - męski YANG (dodatni i jasny) i żeński YIN (ujemny i ciemny) Krążyły one z krwią, a komunikowały się w postaci gazowej z wszystkimi organami dała. Dlatego do oddychania przywiązywano nawet większą uwagę niż do krwi. Pierwiastkami wszechświata były dla Chińczyków ogień, ziemia, woda, drzewo, kruszce, (metal)- Miały one swoje odpowiedniki w ludzkich organach.

Takie ujmowanie świata wykluczało poniekąd operacje i dlatego w Chinach rozwinęły się do dziś znane nam sposoby leczenia - akupunktura, w której znano 658 punktów dla różnych chorób. Liczba nakłuć uwarunkowana była rodzajem chorób ,wiekiem a nawet tuszą.

Wszędzie jednak od najdawniejszych czasów bardzo dbano o higienę osobistą tak chorego jaki lekarza. Wraz z rozwojem jednak różnych alergii medycyna zaczęła przechodzić w ręce kapłanów.

O dziejach medycyny na kontynencie amerykańskim dowiadujemy się z przetrwałych do dzisiejszych czasów źródeł starożytnych narodów tego kontynentu, mających wysoką kulturę, Majów, Inków, Azteków. Aztekowie cenili wysoko ludzi czystych. Brudasów np. których mieszkania, szaty i jama ustna wydzielały cuchnącą woń, zmuszano do publicznego mycia się a następnie do wypijania tejże wody. Do tego dołączano jeszcze karę chłosty. Starożytne ludy Ameryki znały również metody chirurgii. Do szycia ran używano końskiego włosia. Wykonywano trepanacje czaszek i jak widać z wykopalisk z udanym rezultatem - pozostałości po zrostach lub wszczepieniach złotych blaszek w miejscu usunięcia kości czaszki.

Nie można nie wspomnieć, że w owych społeczeństwach działało wielu rozmaitych uzdrowicieli - lekarzy. Byli nimi kapłani, często praktyki uzdrowicielskie pełniły kobiety.

W Europie powstały zaczątki medycyny zawodowej. W starożytnej Grecji lekarze przyjmowali chorych w swoich domach, albo w specjalnie wynajętych Jatrejach. Od VII wieku p.n.e. znani medycy zakładali szkoły, w których przygotowywano adeptów do zawodu lekarza. Stąd właśnie, zaczęły się początki naszej medycyny, medycyny nowoczesnej

Ludzie ci, mimo racjonalnej wiedzy ukształtowali również teorie oparte na magii i religii.

W 1988r. WHO opracowała specjalny program badań, które kompleksowo mają obejmować zjawiska, Jakie składają się na medycynę tradycyjną. Dzięki temu obserwujemy swoistą nobilitację uzdrowicieli, czarowników, szamanów i znachorów. Uznano bowiem, że są to ludzie, którzy wychowują się w odmiennej filozofii, lepiej znają i rozumieją swoje środowisko. Są oni zapraszani do współpracy z medycyną oficjalną. Pozwala to na przyjęcie tego, co dobre a odrzucenie tego co złe. Okazuje się, że badania naukowe coraz częściej potwierdzają to, że inne systemy leczenia, nawet te oparte w jakimś stopniu na zabiegach magicznych, nie są aż tak nienaukowe jak sądzono dotychczas.

Na wyniki tych badań poczekamy jeszcze trochę albowiem tym, który ponosi błędy w działaniu tak lekarzy jak i uzdrowicieli jest chory płacący bólem, chorobą czy śmiercią. Nic wiec dziwnego, że szczególnie oponują lekarze a w tym l polscy, patrzą na wprowadzenie praktyk nie medycznych - uzdrowicielskich z ogromną rezerwą.

Moim zdaniem, na tych nieporozumieniach żerują pseudo uzdrowiciele do których ludzie potrzebujący pomocy a nie mając jej u lekarza, idą do tych pierwszych i po pewnym czasie okazuje się to również błędem. Gdyby współpraca była nawet na minimalnym poziomie, obowiązkowa; tych przykrych przypadków byłoby niewiele a największą korzyść z tego mieliby pacjenci - klienci,

W chwili obecnej w USA czy Anglii to kasy chorych refundują koszty zabiegów u uzdrowicieli. Kiedy u nas - NIE WIADOMO!!!

W ewolucji tej chodzi wyłącznie o współpracę lekarza z uzdrowicielem dla dobra wyłącznie CHOREGO.

Uzdrowiciele w historii.

Apoloniusz z Tiany (Azja Mniejsza) - wskrzeszenie panny młodej w Rzymie. Demokryt, Pitagoras, Orfeusz.

Najbogatszy w opisy uzdrowień jest Nowy Testament. Opisane są tam uzdrowienia dokonane przez Jezusa z Nazaretu, P iotra l Jana ale i nie chrześcijan, którzy wg. Jezusa uzdrawiali w imię Boże,

Magią zajmował się Paracelsus ( 1493-1815r.) - lekarz, chemik l filozof urodzony w Szwajcarii, jeden z prekursorów nowożytnej medycyny. Za cel życia Paracelsus postawił sobie zwalczanie chorób, wzmacnianie ciała i duszy oraz przedłużanie żyda. W późniejszych czasach magla i cuda były coraz bardziej potępiane przez kościół i władców, albowiem kapłan czy władca już z racji tego, co reprezentował, mógł uzdrawiać, ale np. jakaś niedomyta, rozczochrana kobieta - NIE MOGŁA.

MAGNETYZM - UZDROWICIELE.

Franciszek Antoni MESMER (1736-1815)- dr medycyny, niemiecki lekarz - twierdził, że siłą sprawczą uzdrawiania jest fluid, tzw. magnetyzm zwierzęcy spływający z jego dłoni na pacjenta. Twierdził, że fluid ten jest rozproszony w całym wszechświecie i może przyjmować postać każdej wibracji, że wnika w system nerwowy i podnosi witalność, organizmu. Doktryna Mesmera została przez niego podsumowana w 27 punktach.

Działalność Mesmera kontynuowali Langsdorff, P.Cramer, C. Hansen, JPF Deluze, J. Ochorowicz, J. Świtkowski, M.F. Long, Powell i nam współczesny Cz.A. Klimuszko.

Zdolności posiadane przez bioenergoterapeutów tak naprawdę tkwią w każdym z nas, w naszej wrażliwości, etyce a przede wszystkim w psychice. Każdy z nas może, w mniejszym lub większym stopniu pomagać cierpiącym.

Nieliczna grupa osób posiada silne zdolności bioenergoterapeutyczne. Pomagając innym, pomagamy sobie - poznając nowe stany umysłu, rozwijając swoje zdolności pozazmysłowe ( paranormalne). Kontakt z chorym uczy nas szacunku wobec cierpiącego oraz cierpliwości w przypadkach wydawałoby się niemożliwych.